Ik heb twee kinderen. Dat leek me ooit een uitstekend idee.

Inmiddels weet ik dat je met twee kinderen eigenlijk permanent in een soort georganiseerde chaos leeft. De één wordt om half zes wakker, de ander weigert te eten wat gisteren nog zijn lievelingseten was en ergens tussendoor probeer je zelf nog koffie te drinken.

En toch zijn het juist die gewone momenten die ik later niet wil vergeten.

Dus schrijf ik ze op.

De grappige dingen. De totaal onlogische dingen. De momenten waarop ik denk hoe dan? en de momenten waarop ik 's avonds naar ze kijk en denk dat het allemaal toch behoorlijk bijzonder is.

Geen perfecte moeder. Geen perfecte kinderen. Wel een hoop verhalen.